MadWish Pro: We maakten de fout om onze meest competitieve vriend de kaarten te laten kiezen

In onze groep hebben we één vriend die er echt niet in slaagt om iemand anders het laatste woord te laten voeren. Het maakt niet uit wat we aan het doen zijn. Als er een kans is om een punt te bewijzen, een discussie te winnen of iemand anders belachelijk te maken, dan vindt hij die. Dus toen we besloten om MadWish Pro te spelen tijdens een bijeenkomst, hadden we waarschijnlijk wel moeten weten wat er op ons zou afkomen.

We waren met z'n achten, en de avond was rustig begonnen. Iedereen zat rond de tafel en praatte over werk, school en de gebruikelijke dingen. We wilden iets doen waarbij iedereen betrokken zou zijn, en dankzij de verschillende categorieën opdrachten was het spel een makkelijke keuze voor de groep.

Onze competitieve vriend Daniel raakte meteen erg betrokken. Hij had de gewoonte om te onthouden wat iedereen eerder had gezegd, waardoor bepaalde vragen bijzonder vermakelijk werden. Telkens wanneer iemand een kaart pakte, leek hij klaar om iets uit een vorige ronde ter sprake te brengen.

De situatie werd nog grappiger toen de kaarten bij hem aan de beurt kwamen. Voor iemand die zo enthousiast was over de beurten van de anderen, werd hij plotseling veel voorzichtiger toen hij zelf aan de beurt was. De rest van ons merkte het, en zijn reacties werden bijna net zo vermakelijk als de opdrachten zelf.

Halverwege het spel keek de hele groep meer naar Daniel zijn gezichtsuitdrukkingen dan naar de kaarten. Elke keer als hij er een pakte, wachtte iedereen om te zien of zijn zelfvertrouwen het zou overleven. Uiteindelijk werd hij door een uitdaging volledig verrast.

Nadat hij het grootste deel van de avond iedereen anders had aangemoedigd om mee te doen, kwam hij in precies het soort situatie waar hij zo van had genoten toen anderen die zelf ervoeren. Hij voltooide de uitdaging, maar zijn reputatie als het onbevreesde lid van de groep kreeg absoluut een flinke deuk.

We speelden nog een uur door. Daniel bracht de rest van de avond door met iedereen te proberen te overtuigen dat hij eigenlijk strategisch had gespeeld. Niemand geloofde hem, hoewel hij er wel meer dan één keer in slaagde om iedereen te laten lachen.