MadPoly: Mijn vriend kocht één eigendom en werd op de een of andere manier de rest van de avond onze huisbaas

Onze vriendengroep heeft een vrij moeizame geschiedenis met competitieve bordspellen. We krijgen een normaal spel nauwelijks af zonder dat iemand geïrriteerd raakt, twijfelachtige deals sluit of iemand anders beschuldigt van een oneerlijk voordeel. Dus toen MadPoly op een avond op tafel kwam, hadden we waarschijnlijk moeten weten dat het niet lang vredig zou blijven.

We waren met z'n vieren aan het spelen en alles begon normaal. Iedereen keek naar het bord, kocht eigendommen en probeerde uit te vogelen welke zetten later loonend zouden zijn. De meesten van ons namen ter plekke beslissingen. Jake leek echter een heel ander beeld te hebben van wat de avond in de gaten had.

Jake kocht vrij vroeg in het spel één bar. Slechts één. Op de een of andere manier veranderde die enkele aankoop zijn hele persoonlijkheid. Hij begon elke transactie te behandelen als een belangrijke zakelijke onderhandeling. Telkens wanneer iemand op zijn eigendom landde, incasseerde hij de betaling met de tevredenheid van iemand die een deal van een miljoen euro sloot. Het grappige was dat hij niet eens aan het winnen was. Hij genoot er gewoon van om iets te bezitten.

Halverwege het spel had hij zijn kleine verzameling uitgebreid en werd hij steeds zelfverzekerder. De rest van ons probeerde deals te sluiten, ons geld te beschermen en Jake te voorkomen dat hij nog ondraaglijker werd. Emma, die de eerste helft nauwelijks iets had gezegd, had stilletjes haar eigen positie opgebouwd.

Toen begon Emma eigendommen te kopen op plekken waar Jake probeerde geld te innen. Het was geen spectaculaire zet, maar het maakte zijn plannen volledig ruw. Jake bracht de volgende paar rondes door met proberen zijn weg uit de situatie te onderhandelen, waarbij hij deals aanbood die elke keer minder overtuigend werden wanneer hij ze herhaalde.

Aan het einde was Emma een serieuze concurrent geworden, was Jake bijna blut en vroeg de persoon die de hele avond had uitgegeven aan het doen alsof hij de rijkste speler aan tafel was, plotseling of iemand een ruil wilde maken. Niemand deed dat.

Uiteindelijk maakten we het spel af, hoewel Jake de week daarna nog steeds uitlegde hoe zijn strategie zou hebben gewerkt als iedereen had opgehouden zich met zijn zaken te bemoeien. Hij noemt zichzelf nog steeds de koning van de vastgoedmarkt wanneer we spelen. Niemand heeft het hart om hem eraan te herinneren hoe dicht hij bij een faillissement kwam.